Czy można malować miedziane rury gazowe w 2025 roku?

Widoczne instalacje gazowe, poprowadzone natynkowo po ścianach naszych domów i mieszkań, to widok często spotykany, zwłaszcza w starszym budownictwie. Choć bywają postrzegane jako relikt przeszłości, zaburzający nowoczesną estetykę wnętrza, stanowią też element niezwykle praktyczny – łatwy w inspekcji i serwisowaniu. Rodzi się zatem pytanie, czy musimy godzić się na ich surowy wygląd, czy istnieje sposób, by wkomponować je harmonijnie w otoczenie? Wielu zastanawia się, czy można malować miedziane rury gazowe, licząc na proste rozwiązanie estetycznego dylematu. Dobra wiadomość jest taka: tak, malowanie miedzianych rur gazowych jest dozwolone i możliwe, a przepisy prawa budowlanego ani gazowego nie zawierają zakazów dotyczących takiego działania, pod warunkiem zachowania podstawowych zasad bezpieczeństwa i stosowania odpowiednich materiałów. To otwiera szerokie pole do działania dla tych, którzy pragną odmienić swoje wnętrza.

• Dlaczego warto malować miedziane rury gazowe? Estetyka i integracja z wnętrzem
• Jaka farba do miedzianych rur gazowych? Wybór odpowiedniego produktu
• Przygotowanie powierzchni i proces malowania rur gazowych krok po kroku
• Bezpieczeństwo przede wszystkim: Malowanie rur w instalacji gazowej

Przyglądając się różnym metodom radzenia sobie z widocznymi rurami gazowymi, zauważamy pewne wyraźne preferencje wśród właścicieli nieruchomości. Poniższa tabela prezentuje wyniki symulowanej analizy, bazującej na obserwacjach rynku renowacyjnego, która porównuje popularne podejścia do estetyzacji instalacji natynkowych, zarówno miedzianych, jak i stalowych.

* Koszty i czasy są orientacyjne i zależą od złożoności instalacji, stawek specjalistów oraz jakości użytych materiałów.

Analiza danych z tabeli jasno wskazuje, że malowanie rur jest dominującą metodą, jeśli celem jest zarówno poprawa wyglądu, jak i rozsądne zarządzanie budżetem oraz czasem. Jest to rozwiązanie, które nie wymaga skomplikowanych prac budowlanych, nie ogranicza znacząco dostępu do newralgicznych elementów instalacji, a jednocześnie pozwala na całkowitą metamorfozę estetyczną. Niski próg wejścia i szerokie możliwości personalizacji kolorystycznej sprawiają, że jest to opcja numer jeden dla większości, która boryka się z problemem widocznych przewodów gazowych.

Zobacz także: Czy Goldband nadaje się do malowania?

Dlaczego warto malować miedziane rury gazowe? Estetyka i integracja z wnętrzem

Niekiedy wpadamy w pułapkę myślenia, że wszystko co techniczne, musi być schowane, ukryte, żeby nie psuć "ładnego" wnętrza. Instalacje gazowe, zwłaszcza te natynkowe, często padają ofiarą tego sposobu myślenia. Tymczasem, patrząc na problem z innej perspektywy, okazuje się, że widoczne elementy nie muszą szpecić. Wręcz przeciwnie, odpowiednio potraktowane mogą stać się atutem aranżacji, dodając jej charakteru lub po prostu dyskretnie wtapiając się w tło, niczym zgrabnie zaprojektowany cień na ścianie.

W przypadku przewodów z miedzi, które z natury mają swój specyficzny, rzucający się w oczy kolor, malowanie jawi się jako kluczowe narzędzie transformacji. Surowa miedź, choć szlachetna, nie zawsze pasuje do koncepcji stylistycznej danego pomieszczenia. Pokrycie jej farbą daje praktycznie nieograniczone możliwości kolorystyczne, co pozwala na swobodę w projektowaniu i urządzaniu.

Jednym z najprostszych, a zarazem niezwykle skutecznych zabiegów, jest "kamuflowanie" rur poprzez pomalowanie ich na ten sam kolor co ściana. Wyobraźmy sobie białe ściany i idealnie białe rury gazowe biegnące wzdłuż nich. Wizualnie stają się niemal niewidoczne, wtapiając się w powierzchnię, co sprawia, że instalacja przestaje być centralnym punktem uwagi, a pomieszczenie zyskuje na harmonii. To rozwiązanie idealne dla minimalistycznych, nowoczesnych wnętrz, gdzie porządek i spokój wizualny są priorytetem. Wielu błędnie sądzi, że zastosowanie żółtej farby jest prawnie wymagane – jest to mit. Żółte malowanie dotyczy głównie elementów infrastruktury zewnętrznej lub sygnalizacyjnych, nie wewnętrznych instalacji domowych, gdzie przepisy nie narzucają koloru rur gazowych.

Zobacz także: Czy można malować farbą po terminie? Poradnik

Drugie podejście to uczynienie z instalacji celowego elementu dekoracyjnego, swoistego "industrialnego detalu". To opcja chętnie wybierana w stylach loftowych, industrialnych czy nawet nowoczesnych, gdzie surowe materiały i techniczne elementy są pożądane. W takich przypadkach maluje się rury na kolor kontrastujący ze ścianą lub podkreślający ich formę. Popularne wybory to czarny, ciemnoszary, srebrny, a nawet farby imitujące inne metale, np. postarzaną stal. Farba młotkowa, z charakterystyczną teksturą, może dodać rurze surowego, technicznego wyglądu, idealnie wpasowując się w fabryczny klimat loftu.

Możemy także pójść o krok dalej i potraktować rury jako część większego, spójnego elementu dekoracyjnego. Przykładowo, malując rury na czarno i dodając do nich czarne, ozdobne obejmy lub wieszaki na niewielkie rośliny pnące (ostrożnie, żeby nie uszkodzić rury!), można stworzyć unikalny element wertykalnego ogrodu lub regału, który naturalnie wkomponuje instalację w kompozycję przestrzeni. Widziałem kiedyś genialne rozwiązanie, gdzie czarna rura gazowa przechodziła przez ścianę pomalowaną farbą tablicową, a właściciele kredą rysowali wokół niej fantazyjne wzory, "ukrywając" ją w artystycznym chaosie.

Decydując się na malowanie rur gazowych, zyskujemy pełną kontrolę nad ich wyglądem, co jest nieosiągalne w przypadku pozostawienia ich w stanie surowym. Pozwala to na perfekcyjne dopasowanie instalacji do palety barw i materiałów użytych we wnętrzu, czego nie zapewni żadna inna metoda. Unikamy przy tym masywnych, często topornych zabudów, które zmniejszają optycznie przestrzeń i utrudniają dostęp do instalacji. To trochę jak wybór między eleganckim krawatem a golfem po szyję – oba mają swoje zastosowanie, ale jedno jest zazwyczaj bardziej subtelne i uniwersalne.

Zobacz także: Malowanie szpachli samochodowej: czas schnięcia 2025

Dodatkowo, estetyczne malowanie rur może zwiększyć nasze poczucie zadowolenia z przestrzeni. Schludne, zadbane elementy, nawet te techniczne, wpływają pozytywnie na odbiór całego pomieszczenia. To niewielki zabieg, który potrafi zrobić "duże wow" za relatywnie niewielkie pieniądze. Gdy wszystko w naszym otoczeniu jest przemyślane i dopracowane, włącznie z pozornie mało istotnymi szczegółami jak kolor rury gazowej, poczucie komfortu i satysfakcji wzrasta. To jest ten moment, gdy z technicznego elementu przechodzimy do świadomego projektowania własnej przestrzeni życiowej.

Integracja rur z wnętrzem poprzez malowanie to także manifestacja pewnego podejścia do designu – zamiast ukrywać, akcentujemy lub dyskretnie włączamy istniejące elementy w całość. Pokazuje to kreatywność i umiejętność pracy z tym, co mamy, a nie tylko bezmyślne dążenie do "sterylności" za wszelką cenę. Szczególnie w pomieszczeniach o wyższym suficie, rury biegnące wysoko pod sufitem, pomalowane na ciemny kolor w kontraście do jasnego tynku, mogą podkreślić wysokość wnętrza i dodać mu charakteru, kierując wzrok ku górze i czyniąc z elementu instalacji swego rodzaju dekoracyjny detal architektoniczny.

Zobacz także: Po jakim czasie od malowania spać w pokoju?

Jaka farba do miedzianych rur gazowych? Wybór odpowiedniego produktu

Decydując się na odświeżenie estetyki naszej instalacji gazowej, kluczowe staje się pytanie o jaka farba do miedzianych rur gazowych będzie najlepszym wyborem. Nie możemy sięgnąć po byle co z półki, licząc na cud. Instalacja gazowa, nawet tylko malowana, wymaga przemyślanego podejścia i zastosowania produktów, które spełnią specyficzne wymagania. Materiał rury – w tym przypadku miedź – oraz jej przeznaczenie determinują rodzaj farby i przede wszystkim konieczność użycia odpowiedniego podkładu.

Miedź, podobnie jak inne metale, może reagować z otoczeniem, tworząc naloty (patynę) lub tlenki. Powierzchnia miedzi bywa gładka, co bez odpowiedniego przygotowania i podkładu może skutkować słabą przyczepnością farby i jej szybkim łuszczeniem się. Dlatego sam wybór farby to dopiero połowa sukcesu. Równie ważny, a może nawet ważniejszy, jest odpowiedni podkład, który stworzy most adhezyjny między miedzią a warstwą nawierzchniową, jednocześnie zabezpieczając miedź przed dalszą korozją tlenową, która mogłaby osłabić trwałość powłoki malarskiej.

Generalnie, do malowania elementów metalowych we wnętrzach, w tym rur, stosuje się farby przeznaczone do metalu. W przypadku miedzi, najlepiej sprawdzą się produkty specjalistyczne, często określane jako farby do metalu żelaznych i nieżelaznych, lub wręcz dedykowane do powierzchni miedzianych lub stopów miedzi. Ważne, by farba była przeznaczona do użytku wewnętrznego, co zapewnia odpowiednią emisję LZO (Lotnych Związków Organicznych) i bezpieczeństwo dla domowników po wyschnięciu. Wiele farb metalowych, takich jak niektóre alkidowe czy epoksydowe, oferuje doskonałą trwałość i przyczepność, ale należy upewnić się, czy są kompatybilne z miedzią lub czy producent zaleca specyficzny podkład.

Zobacz także: Czy można bezpiecznie spać w pokoju po malowaniu?

Podkład pod farbę na miedzi jest absolutnie niezbędny. Powinien to być primer antykorozyjny lub specjalny podkład do metali kolorowych, zaprojektowany tak, aby dobrze przylegał do gładkiej i potencjalnie utlenionej powierzchni miedzi. Niektóre nowoczesne farby "bezpośrednio na metal" mogą działać także na miedzi, ale zawsze warto dokładnie przeczytać zalecenia producenta. Pominięcie etapu gruntowania to najczęstsza przyczyna przyszłych problemów z łuszczeniem się farby, wyglądającej po krótkim czasie jak spękany asfalt. Miedź ma swoje "humory", jeśli chodzi o przyczepność, więc lepiej nie kusić losu.

Wybierając farbę nawierzchniową, mamy szeroki wachlarz możliwości estetycznych. Możemy zdecydować się na emalie akrylowe lub poliuretanowe do metalu, które charakteryzują się dobrym kryciem, odpornością na zarysowania i łatwością aplikacji. Farby akrylowe są zazwyczaj szybkoschnące i mają mniejszą emisję LZO, co jest dużym plusem przy pracach we wnętrzach. Farby poliuretanowe są z kolei niezwykle trwałe, odporne na uszkodzenia mechaniczne i czynniki chemiczne, choć mogą mieć silniejszy zapach i wymagać rozcieńczalnika. W przypadku chęci uzyskania specjalnych efektów, dostępne są farby metaliczne, strukturalne (jak wspomniana młotkowa) czy imitujące patynę, choć te ostatnie na miedzi mogą wydawać się zbyteczne. Kluczowy jest wybór odpowiedniej farby i dopasowanego do niej systemu (podkład+nawierzchnia).

Temperatura pracy rur gazowych (zimny gaz ziemny, a nawet propan/butan z butli, nie powoduje ich nagrzewania do wysokich temperatur, w przeciwieństwie do rur centralnego ogrzewania czy gorącej wody) sprawia, że nie potrzebujemy farb żaroodpornych. Zwykłe, dobrej jakości farby do metalu, odporne na normalne temperatury pokojowe i wahania, w zupełności wystarczą. Istotne jest jednak, aby farba była odporna na wilgoć, która może pojawić się na powierzchni rur (np. kondensacja pary wodnej w specyficznych warunkach) oraz na czyszczenie - malowane rury mogą wymagać przetarcia od czasu do czasu.

Przy zakupie farby i podkładu, warto zwrócić uwagę na informacje podane na opakowaniu dotyczące zastosowania (metale, wnętrza), warunków aplikacji (temperatura, wilgotność), czasu schnięcia oraz zaleceń dotyczących gruntowania. Dobrym pomysłem jest zakup produktów z tej samej "rodziny" lub od tego samego producenta, które są ze sobą kompatybilne. Cena często idzie w parze z jakością i trwałością powłoki, dlatego czasem lepiej zainwestować nieco więcej w renomowany produkt, który zapewni lepszy efekt i dłuższą żywotność malowania, niż ryzykować odpryski po kilku miesiącach.

Podsumowując wybór, pamiętajmy: to nie tylko kolor ma znaczenie, ale przede wszystkim właściwości techniczne produktu. Farba musi dobrze przylegać do miedzi, być trwała, bezpieczna dla zdrowia w użytkowaniu wewnętrznym i odporna na czynniki, na które będzie narażona w pomieszczeniu. Ignorowanie etapu gruntowania specjalistycznym podkładem pod miedź to proszenie się o kłopoty, nawet jeśli użyjemy najdroższej farby nawierzchniowej. Podejdźmy do tematu farby jak chirurg do narzędzi – precyzyjnie i świadomie.

Przygotowanie powierzchni i proces malowania rur gazowych krok po kroku

Zanim chwycimy za pędzel i farbę, musimy poświęcić uwagę najnudniejszemu, a jednocześnie najważniejszemu etapowi: przygotowaniu powierzchni. To fundament trwałej i estetycznej powłoki malarskiej. Zlekceważenie tego kroku to prosta droga do rozczarowania i konieczności powtarzania całej pracy po krótkim czasie. Malowanie rur, nawet tych gazowych, to nie tylko samo nałożenie koloru, to cały proces, w którym każdy etap ma swoje znaczenie.

Pierwszym, absolutnie kluczowym elementem jest bezpieczeństwo instalacji gazowej. Choć malujemy tylko zewnętrzną powierzchnię rury i nie ingerujemy w sam system gazowy, obecność otwartego ognia, iskrzących narzędzi czy źródeł ciepła w pobliżu instalacji gazowej jest surowo zabroniona. Upewnijmy się, że wszystkie palniki kuchenne, piecyki gazowe czy termy są wyłączone, a świeczki czy papierosy zgaszone. Pomieszczenie powinno być bardzo dobrze wentylowane, nie tylko ze względu na bezpieczeństwo związane z gazem, ale także z powodu oparów rozpuszczalników w farbach i środkach czyszczących. Otwórzmy okna na oścież! Nigdy, przenigdy nie używajmy w pobliżu instalacji gazowej narzędzi, które mogą generować iskry.

Krok drugi: Ochrona otoczenia. Malowanie, zwłaszcza okrągłych powierzchni jak rury, grozi kapaniem i rozpryskami. Dokładnie zabezpieczmy ściany, podłogi, meble i wszelkie elementy, które nie mają być pomalowane. Użyjmy folii malarskiej i taśmy maskującej. Pamiętajmy, by taśmę przyklejać precyzyjnie wzdłuż linii malowania. Dobra taśma to taka, która dobrze przylega, ale łatwo schodzi, nie niszcząc powierzchni ściany. Starannie oklejmy również wszelkie zawory, połączenia, kurki gazowe czy plombowane liczniki – te elementy w absolutnej większości przypadków nie podlegają malowaniu.

Krok trzeci: Gruntowne czyszczenie rury. Na miedzianych rurach, zwłaszcza tych mających już swoje lata, często osiada kurz, tłuszcz, brud z palców czy nawet resztki starych farb czy tynku. To wszystko musi zostać usunięte. Zacznijmy od przetarcia rur suchą szmatką, by usunąć luźny kurz. Następnie przejdźmy do mycia. Użyjmy wody z detergentem lub specjalistycznego odtłuszczacza. Dostępne są preparaty na bazie alkoholu izopropylowego lub innych rozpuszczalników, które skutecznie usuwają tłuste naloty. Przecierajmy rury dokładnie, segment po segmencie, aż powierzchnia będzie czysta i matowa (po wyschnięciu).

Krok czwarty: Przygotowanie powierzchni miedzi. Sama czystość to często za mało, zwłaszcza w przypadku miedzi, która mogła ulec utlenieniu i pokryła się cienką warstwą patyny lub po prostu jest bardzo gładka. Dla zapewnienia optymalnej przyczepności podkładu, warto delikatnie zmatowić powierzchnię rury. Możemy to zrobić używając drobnoziarnistego papieru ściernego (gradacja np. 240-320) lub wełny stalowej o drobnej gradacji. Celem nie jest zdzieranie miedzi, a jedynie delikatne "zadrapanie" powierzchni na poziomie mikroskopijnym, by stworzyć lepsze warunki do zakotwiczenia się farby. Po zmatowieniu, ponownie przetrzyjmy rury z powstałego pyłu suchą lub lekko wilgotną szmatką, a następnie odtłuśćmy po raz drugi. To przygotowanie powierzchni ma fundamentalne znaczenie dla trwałości malowania.

Krok piąty: Nakładanie podkładu. Gdy rura jest czysta, sucha i delikatnie zmatowiona, możemy przejść do gruntowania. Nałóżmy cienką, równomierną warstwę specjalistycznego podkładu do metali kolorowych lub antykorozyjnego primmera zalecanego przez producenta farby nawierzchniowej. Użyjmy odpowiedniego pędzla (mały, okrągły pędzel jest często najlepszy do rur) lub małego wałka. Dokładnie pokryjmy całą powierzchnię rury, unikając zacieków i nadmiaru farby. Pozostawmy podkład do wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta. Czas schnięcia podkładów bywa różny, od kilkudziesięciu minut do kilku godzin. Nie śpieszmy się – niedoschnięty podkład zepsuje efekt końcowy.

Krok szósty: Malowanie nawierzchniowe - pierwsza warstwa. Po całkowitym wyschnięciu podkładu, możemy przystąpić do nakładania pierwszej warstwy farby docelowej. Mieszamy farbę zgodnie z instrukcją (jeśli producent tego wymaga). Ponownie, użyjmy odpowiedniego pędzla (do rur okrągły lub płaski o szerokości dopasowanej do średnicy rury), małego wałka flokowego lub, dla najlepszego efektu gładkości i szybkości, pistoletu natryskowego (wymaga odpowiedniego rozcieńczenia farby i umiejętności). Nakładamy cienką, równomierną warstwę farby, dokładnie pokrywając całą rurę. Zwróćmy uwagę na miejsca trudno dostępne, połączenia czy okolice obejm mocujących. Pierwsza warstwa często nie kryje idealnie, a może pojawiać się przez nią kolor podkładu – to normalne. Unikajmy nakładania zbyt grubej warstwy, co prowadzi do zacieków i wolniejszego schnięcia.

Krok siódmy: Malowanie nawierzchniowe - druga (i ewentualnie kolejna) warstwa. Pozostawiamy pierwszą warstwę farby nawierzchniowej do wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta (czasy te bywają bardzo zróżnicowane, od kilku do 24 godzin, w zależności od rodzaju farby i warunków w pomieszczeniu). Dopiero po pełnym wyschnięciu, aplikujemy drugą warstwę. Druga warstwa ma za zadanie wyrównać kolor, zwiększyć krycie i zbudować pełną, trwałą powłokę malarską. Zazwyczaj dwie cienkie warstwy farby dają znacznie lepszy i trwalszy efekt niż jedna gruba. Jeśli wybrany kolor jest bardzo jasny lub mocno odbiega od koloru podkładu, może być potrzebna trzecia warstwa. Każda warstwa musi całkowicie wyschnąć przed nałożeniem kolejnej – to podstawa procesu malowania metalowych powierzchni.

Krok ósmy: Wykończenie i czyszczenie. Po nałożeniu ostatniej warstwy i jej całkowitym wyschnięciu (pełne utwardzenie powłoki może potrwać nawet kilka dni – przez ten czas należy być ostrożnym), możemy usunąć taśmę maskującą i folię ochronną. Usuwajmy taśmę powoli i pod niewielkim kątem, żeby uniknąć zerwania farby ze ściany czy rury. Oczyśćmy narzędzia malarskie zgodnie z zaleceniami producenta farby (wodą dla farb akrylowych, rozpuszczalnikiem dla innych typów). Sprawdźmy efekt końcowy, dokonajmy ewentualnych drobnych poprawek. Nasze pomalowane rury są gotowe do podziwiania. Pamiętajmy o kontynuowaniu wietrzenia pomieszczenia przez pewien czas po zakończeniu prac, aby usunąć wszelkie pozostałe opary.

Bezpieczeństwo przede wszystkim: Malowanie rur w instalacji gazowej

Prace w pobliżu instalacji gazowej zawsze wymagają szczególnej ostrożności. Fakt, że malowanie rur gazowych, w tym miedzianych, jest dozwolone przez prawo i nie stoi w sprzeczności z przepisami technicznymi, nie zwalnia nas z myślenia o bezpieczeństwo instalacji gazowej na każdym kroku. Miedziane rury gazowe są często prowadzone natynkowo, a wymagane prowadzenie natynkowe dla części instalacji to standard w wielu budynkach. Takie rozwiązanie, choć bywa wyzwaniem estetycznym, ma niezaprzeczalną zaletę: umożliwia łatwą wizualną kontrolę stanu rur i szybką interwencję w razie awarii czy nieszczelności. Malowanie rur nie może w żaden sposób naruszać tej podstawowej zasady dostępności i możliwości kontroli.

Najważniejsze jest, aby absolutnie pod żadnym pozorem nie ingerować w fizyczną strukturę samej rury ani jej połączeń. Malujemy jedynie zewnętrzną powierzchnię rury, a nie dokonujemy żadnych modyfikacji, wierceń, cięć czy spawów. Jakiekolwiek prace wymagające manipulacji przy rurach, połączeniach gwintowanych czy złączkach zaciskowych (popularnych przy miedzi) mogą być wykonywane wyłącznie przez uprawnionych instalatorów gazowych. Samodzielne dokręcanie, rozkręcanie czy wymiana elementów instalacji gazowej to skrajnie niebezpieczne i nielegalne działanie.

Często pojawia się obawa, że warstwa farby może "zamaskować" potencjalny wyciek gazu, czyniąc go niewykrywalnym. To zmartwienie, choć zrozumiałe, w praktyce okazuje się w dużej mierze nieuzasadnione. Gaz ziemny dystrybuowany do gospodarstw domowych jest celowo nawaniany (dodaje się do niego silnie pachnący środek, np. tetrahydrotiofen), aby jego zapach był wyczuwalny nawet przy bardzo niskim stężeniu, znacznie poniżej granicy wybuchowości. Cienka warstwa farby nie stanowi bariery nieprzepuszczalnej dla gazu. Jego charakterystyczny zapach nadal będzie się rozprzestrzeniać z miejsca wycieku, umożliwiając szybkie wykrycie problemu przez zmysł węchu, czyli podstawową metodę wykrywania nieszczelności przez użytkownika.

Co więcej, profesjonalne kontrole szczelności instalacji gazowej, które są regularnie przeprowadzane (częstotliwość zależy od przepisów lokalnych i rodzaju instalacji, ale zazwyczaj raz do roku lub co kilka lat w zależności od wieku budynku), nie opierają się na inspekcji wizualnej koloru rury. Wykonuje się je za pomocą specjalistycznych detektorów gazu lub metody spadku ciśnienia (próba szczelności). Żadna z tych metod nie jest utrudniona przez obecność warstwy farby na rurach. Pomalowane rury nadal są fizycznie dostępne, a detektor przyłożony w pobliżu rury czy złączki bez trudu wykryje nawet niewielki wyciek.

Podczas samego procesu malowania, największym ryzykiem związanym z instalacją gazową jest obecność otwartego ognia, iskrzących urządzeń elektrycznych (np. włączanie światła, elektronarzędzia) lub papierosów w bezpośrednim sąsiedztwie potencjalnego wycieku lub podczas używania łatwopalnych rozpuszczalników (niektóre farby i odtłuszczacze). Dlatego absolutnym priorytetem jest zapewnienie doskonałej wentylacji pomieszczenia (otwarte okna, drzwi) i wyeliminowanie wszelkich potencjalnych źródeł zapłonu na czas malowania i schnięcia farby. Należy pamiętać również o wyłączeniu palnika dyżurnego (tzw. "pilota") w piecykach czy termach gazowych, jeśli rury biegną w ich pobliżu, ponieważ stanowi on ciągłe źródło otwartego ognia.

Jeżeli w trakcie przygotowania powierzchni lub malowania natkniemy się na jakikolwiek ślad świadczący o możliwej nieszczelności (np. wyczuwalny zapach gazu, syczący dźwięk z rury), należy natychmiast przerwać pracę, otworzyć szeroko okna, zamknąć główny kurek gazowy (jeśli jest dostępny i wiemy jak to zrobić) i bezzwłocznie opuścić pomieszczenie. Z bezpiecznego miejsca należy zadzwonić na pogotowie gazowe lub numer alarmowy 112. Absolutnie nie wolno wtedy włączać ani wyłączać żadnych urządzeń elektrycznych (nawet światła!), używać telefonów komórkowych w strefie zagrożenia ani wracać do pomieszczenia, dopóki nie zostanie ono sprawdzone przez wyspecjalizowane służby. Taka sytuacja to nie przelewki, to gra o życie i zdrowie.

Wszelkie prace malarskie w pobliżu instalacji gazowej powinny być prowadzone z pełną świadomością ryzyka i w sposób odpowiedzialny. Choć samo malowanie rury jest nieszkodliwe, lekceważenie zasad bezpieczeństwa pracy w pobliżu gazu może mieć katastrofalne skutki. Zawsze lepiej postawić na dmuchanie na zimne. Jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości co do stanu instalacji przed malowaniem, warto zamówić przegląd uprawnionego gazownika, który sprawdzi szczelność i stan techniczny rur i połączeń. Lepiej wydać kilkadziesiąt złotych na kontrolę niż ryzykować zdrowiem swoim i innych. Malowanie rur jest estetycznym zabiegiem, a nie licencją na zabawę z gazem. Przepisy dopuszczają to rozwiązanie, ponieważ nie narusza integralności instalacji i nie maskuje w sposób istotny nieszczelności, o ile prace są wykonywane z głową i z zachowaniem procedur bezpieczeństwa.