Jak prawidłowo ustawić pistolet do malowania akrylem – Poradnik 2025

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego jedne powłoki lakiernicze wyglądają jak milion dolarów, a inne... cóż, pozostawiają wiele do życzenia? Często diabeł tkwi w szczegółach, a konkretnie w precyzyjnym przygotowaniu narzędzia. Kluczowym elementem jest Jak ustawić pistolet do malowania akrylem, a w największym skrócie sprowadza się to do znalezienia złotego środka między ilością materiału a siłą rozpylania. To właśnie ta subtelna harmonia gwarantuje ten nieuchwytny, profesjonalny efekt.

• Regulacja przepływu farby akrylowej: Iglica i dysza
• Ustawianie ciśnienia powietrza dla malowania natryskowego akrylem
• Testowanie i precyzyjne dostrajanie ustawień pistoletu

Analizując dane zbierane z warsztatów, forów dyskusyjnych i opracowań technicznych, można zidentyfikować powtarzające się wzorce problemów wynikających z nieprawidłowych nastawów pistoletu, co jest esencją odpowiedzi na pytanie regulacja przepływu farby.

Te powtarzające się bolączki jasno wskazują, że ignorowanie szczegółów w regulacji pistoletu nieuchronnie prowadzi do frustrujących wyników i marnowania materiału. Każdy z tych problemów jest bezpośrednio powiązany z jedną lub kilkoma nastawami, które zaraz szczegółowo omówimy, dowodząc, że jak ustawić pistolet do malowania akrylem to nie abstrakcja, lecz zbiór konkretnych, mierzalnych działań.

Regulacja przepływu farby akrylowej: Iglica i dysza

Sekret pięknej, jednolitej powłoki akrylowej tkwi nie tylko w jakości samego lakieru, ale przede wszystkim w sposobie jego aplikacji. To właśnie w punkcie, gdzie płynny materiał styka się ze strumieniem powietrza, rozgrywa się cała magia – lub jej brak. Centralnymi postaciami tego procesu są iglicy materiałowej i dyszy.

Zobacz także: Jak prawidłowo ustawić pistolet lakierniczy do malowania samochodu

Iglica, precyzyjnie osadzona w korpusie pistoletu, działa jak kurek – reguluje fizyczne otwarcie przez które farba wypływa z pojemnika lub zbiornika podłączonego do pistoletu. Jej położenie, często regulowane pokrętłem przy rączce, decyduje o maksymalnej ilości materiału, która może zostać dostarczona do dyszy w danym momencie.

Niektóre pistolety posiadają regulację końcowego położenia iglicy bezpośrednio w rączce, pozwalając na błyskawiczną korektę "na żywo". Skręcając śrubę regulacyjną do oporu, całkowicie zamykamy przepływ, co jest przydatne np. przy czyszczeniu lub zmianie koloru. Odkręcając ją stopniowo, zwiększamy szczelinę między iglicą a gniazdem dyszy.

Pamiętajmy, że ustawiamy tu *maksymalny* przepływ. Faktyczna ilość farby wydostającej się w ciągu sekundy będzie też zależała od ciśnienia w kubku (jeśli grawitacyjny lub ciśnieniowy) oraz od lepkości samego materiału. Nie chodzi więc tylko o mechanikę, ale i o chemię oraz fizykę stosowanych preparatów.

Zobacz także: Jak ustawić pistolet do malowania proszkowego: Poradnik 2025

Lepkość farby akrylowej jest tutaj kluczowym czynnikiem. Zbyt gęsta farba nie popłynie równomiernie nawet przy szeroko otwartej iglicy, tworząc "kluski" lub powodując nierównomierne pokrycie. Zbyt rzadka z kolei będzie prowadzić do zacieków, nawet przy skręconej iglicy, jeśli ciśnienie będzie zbyt wysokie.

Do pomiaru lepkości często używa się kubków wypływowych, np. kubka Forda (Ford Cup) lub Din Cup. Czas, w jakim farba wypłynie przez standardowy otwór, informuje o jej lepkości. Akryle do natrysku często wymagają rozcieńczenia do określonego czasu wypływu, np. 20-25 sekund dla typowej bazy akrylowej w temperaturze 20°C, ale to zawsze zależy od specyfikacji producenta farby.

Dysza materiałowa, stały element zestawu, posiada otwór o konkretnej średnicy, który dobrany jest do gęstości farby i wymaganej wielkości kropli. Najczęstsze rozmiary dysz do akryli samochodowych (baz, klarów) to 1.2 mm, 1.3 mm, 1.4 mm, rzadziej 1.5 mm lub większe dla podkładów czy lakierów przemysłowych o większej lepkości. Wybór dyszy to często pierwszy, fundamentalny krok w jak ustawić pistolet do malowania akrylem dla danego materiału.

Mniejsza dysza (np. 1.2 mm) zazwyczaj generuje drobniejszą kroplę, idealną do precyzyjnych aplikacji, przejść tonalnych, czy cienkich warstw lakierów bazowych. Wymaga jednak bardziej rozcieńczonej farby lub wyższego ciśnienia powietrza do prawidłowej atomizacji. Praca jest wolniejsza, zużycie materiału mniejsze w jednostce czasu.

Większa dysza (np. 1.4 mm) pozwoli na szybsze naniesienie większej ilości materiału, co jest korzystne przy kryciu dużych powierzchni lub aplikacji lakieru bezbarwnego, gdzie grubsza warstwa ułatwia późniejsze polerowanie. Materiał może być nieco mniej rozcieńczony. Kropla jest potencjalnie większa, co przy nieprawidłowych nastawach ciśnienia może prowadzić do "pomarańczowej skórki".

Kompatybilność iglicy i dyszy jest krytyczna. Zawsze kupuje się je w zestawie (tzw. kit iglica/dysza/osłona powietrzna) dedykowanym konkretnemu modelowi pistoletu i rozmiarowi dyszy. Niewłaściwe dopasowanie, np. iglica od innego zestawu, może prowadzić do przecieków przy gnieździe dyszy, pulsowania strumienia farby lub permanentnego kapania.

Przykładowo, zestaw dysza 1.3 mm z odpowiednią iglicą i osłoną powietrzną do popularnego modelu pistoletu klasy średniej może kosztować w okolicach 200-400 PLN. To pokazuje, że te elementy, choć małe, są zaawansowane technologicznie i stanowią serce systemu natryskowego.

Zbyt szeroko otwarta regulacja przepływu, w połączeniu ze zbyt niskim ciśnieniem powietrza, to prosta droga do problemu numer jeden z naszej tabeli – zacieku. Materiał opuszcza dyszę w zbyt dużej ilości, a strumień powietrza nie jest w stanie go odpowiednio rozdrobnić i równomiernie rozprowadzić po powierzchni. Dzieje się to zazwyczaj, gdy pistolet porusza się zbyt wolno względem tego nadmiaru materiału.

Z kolei zbyt skręcona regulacja przepływu, nawet przy optymalnym ciśnieniu powietrza, oznacza, że na powierzchnię trafia zbyt mało farby. Powłoka jest cienka, sucha na krawędziach strumienia (tzw. "dry edge"), a krycie wymaga wielokrotnych przejść, co zwiększa ryzyko nierównomiernej aplikacji.

Precyzyjne dobranie lepkości i regulacja przepływu farby za pomocą iglicy jest procesem, który wymaga wyczucia i doświadczenia, ale opiera się na mierzalnych parametrach. Zaczyna się od zaleceń producenta farby i pistoletu, a kończy na drobnych korektach na próbnej powierzchni, aby dostosować się do konkretnych warunków i techniki pracy lakiernika.

Nawet najlepiej ustawione ciśnienie powietrza nie zrekompensuje błędów w regulacji przepływu farby. To synergia tych dwóch elementów, o czym szerzej porozmawiamy w kolejnym rozdziale, decyduje o finalnym wyglądzie malowanej powierzchni. Pamiętajmy o czystości iglicy i dyszy – najmniejsze zanieczyszczenie potrafi zrujnować nawet idealne nastawy.

Czasem problemem nie jest samo ustawienie iglicy, ale stan jej gniazda w dyszy. Zużyte, wżarte gniazdo spowoduje, że iglica nie będzie idealnie uszczelniać, co skutkuje permanentnym kapanie z dyszy nawet po "zamknięciu" przepływu. W takiej sytuacji konieczna jest wymiana zestawu iglica-dysza.

Mitem jest myślenie, że zawsze należy "otworzyć iglicę na maksa". Pełne otwarcie wykorzystuje się tylko wtedy, gdy jest to absolutnie niezbędne dla danego typu farby i dyszy. W większości aplikacji, szczególnie przy malowaniu elementów o średnich rozmiarach, iglica jest częściowo zamknięta, zapewniając lepszą kontrolę nad ilością nanoszonego materiału i mniejsze zużycie lakieru – co ma bezpośrednie przełożenie na koszty. Można zaoszczędzić nawet 20-30% materiału, jeśli pistolet jest dobrze ustawiony i obsługa płynów precyzyjnie regulowana.

Praktyczna wskazówka: po ustawieniu maksymalnego otwarcia iglicy (tak, aby nie blokowała w żaden sposób przepływu) zaleca się często skręcić ją o około 0.5-1 obrót z powrotem. Daje to pewien margines do kontroli i zapobiega przypadkowemu "przepompowaniu" farby na powierzchnię, szczególnie podczas nauki lub przy pracy z nowym materiałem.

Reasumując ten wątek – iglica i dysza to para decydująca o "dawkowaniu" akrylu. Ich właściwy dobór do farby i precyzyjna regulacja przepływu są fundamentalne dla uniknięcia zacieku czy też problemu suchego natrysku, zanim jeszcze powietrze włączy się do akcji na dobre.

Ustawianie ciśnienia powietrza dla malowania natryskowego akrylem

Jeśli regulacja przepływu farby decyduje o tym, *ile* materiału opuszcza pistolet, to ustawianie ciśnienia powietrza odpowiada za to, *jak* ten materiał zostanie rozpylony i *jakim* kształtem trafi na powierzchnię. To powietrze jest siłą roboczą, która rozdrabnia farbę na mikroskopijne kropelki i nadaje strumieniowi pożądany kształt.

Kluczowym elementem systemu kontroli ciśnienia jest manometr na pistolecie. Współczesne pistolety HVLP (High Volume Low Pressure) i RP (Reduced Pressure) wymagają precyzyjnego ustawienia ciśnienia na wlocie pistoletu, a manometr zamontowany bezpośrednio w tym miejscu lub na szybkozłączu przed pistoletem jest absolutnie niezbędny. Manometry cyfrowe oferują najwyższą precyzję, choć klasyczne wskazówkowe również spełniają swoją rolę.

Pistolety HVLP są zaprojektowane do pracy przy niższym ciśnieniu na głowicy powietrznej (poniżej 0.7 bara, czyli ok. 10 PSI), choć ciśnienie na wlocie pistoletu jest wyższe – zazwyczaj w granicach 2.0 - 2.5 bara (ok. 30-36 PSI). Niższe ciśnienie na głowicy skutkuje mniejszym odbiciem materiału od powierzchni (mniejszy overspray), co oznacza większą wydajność transferu (powyżej 65%) i mniejsze zanieczyszczenie otoczenia. To przekłada się na oszczędność farby i czystsze miejsce pracy, co w warunkach profesjonalnych jest kluczowe.

Pistolety RP, jak sama nazwa wskazuje (Reduced Pressure), pracują na nieco wyższym ciśnieniu niż HVLP, zazwyczaj 2.5 - 3.0 bara (ok. 36-44 PSI) na wlocie. Oferują szybszą aplikację i lepszą atomizację dla gęstszych materiałów w porównaniu do czystego HVLP, zachowując przy tym dobrą wydajność transferu (powyżej 65%, choć zazwyczaj nieco niżej niż najlepsze HVLP). Stanowią kompromis między klasycznymi pistoletami a HVLP.

Klasyczne pistolety (konwencjonalne) wymagają znacznie wyższego ciśnienia, często powyżej 3.5 - 4.0 barów (ok. 50-60+ PSI) na wlocie. Zapewniają bardzo drobną atomizację i szybką aplikację, ale ich wydajność transferu jest niska (często poniżej 50%), co oznacza znaczący overspray i większe zużycie materiału. Współcześnie rzadziej używane do aplikacji bazowych i bezbarwnych akryli w lakiernictwie renowacyjnym.

Prawidłowe ustawienie ciśnienia ma bezpośredni wpływ na atomizację – proces rozbijania płynnej farby na drobne kropelki. Zbyt niskie ciśnienie powoduje, że krople są za duże, co prowadzi do efektu "pomarańczowej skórki" (Orange Peel) na powierzchni – malowane wygląda, jakby było pomarszczone. Farba nie rozpływa się gładko, tworząc niepożądaną teksturę.

Zbyt wysokie ciśnienie, zwłaszcza przy zbyt rzadkiej farbie lub za bliskiej odległości, może prowadzić do nadmiernego rozrzedzenia strumienia, suchego natrysku na krawędziach lub, paradoksalnie, do większego ryzyka zacieków, gdyż powietrze "wbija" materiał w jedno miejsce, a potem strumień gwałtownie ustaje przy końcu ruchu. Ekstremalnie wysokie ciśnienie przy zbyt szybkim schnięciu może też prowadzić do piningu (małe dziurki jak od szpilki) lub puchnięcia lakieru.

Dodatkowa regulacja ciśnienia powietrza dotyczy strumienia kształtującego wentylator natryskowy (regulacja boczna, tzw. fan control). Pokrętło to reguluje przepływ powietrza przez boczne "rogi" osłony powietrznej. Ich otwarcie wpływa na szerokość strumienia – od wąskiego okręgu (przy minimalnym lub zerowym otwarciu) do szerokiego, spłaszczonego elipsy (przy pełnym otwarciu).

Szerokość strumienia jest dobierana do wielkości malowanego elementu i techniki lakierowania. Węższy strumień (np. 10-15 cm) jest dobry do detali, krawędzi, słupków. Szerszy strumień (np. 20-30 cm) pozwala na szybsze pokrycie dużych, płaskich powierzchni, takich jak maski czy dachy. Nieprawidłowe ustawienie szerokości strumienia w stosunku do ruchu pistoletu jest główną przyczyną powstawania pasów na powierzchni.

Co ciekawe, zmiana szerokości strumienia wpływa również na gęstość materiału w ramach tego strumienia, a co za tym idzie, na jego ilość naniesioną na jednostkę powierzchni. Przy tej samej nastawie przepływu farby i ciśnieniu atomizacji, szerszy strumień będzie nanosił cieńszą warstwę niż węższy, ponieważ ta sama ilość farby rozkłada się na większej powierzchni.

Niektóre pistolety mają również dodatkowe, przednie pokrętło regulujące przepływ powietrza przez samą głowicę powietrzną, niezależnie od strumienia kształtującego. Jest to bardziej zaawansowana forma kontroli atomizacji, pozwalająca na subtelniejsze dostrojenie pracy pistoletu.

Typowa cena dobrego regulatora z manometrem montowanego na pistolet waha się w granicach 100-300 PLN, podczas gdy cyfrowe modele to koszt rzędu 300-600 PLN. To inwestycja, która szybko się zwraca dzięki oszczędności materiału i eliminacji kosztownych poprawek.

Kiedy myślisz ustawianie ciśnienia powietrza dla akryli, musisz pamiętać, że to nie tylko wartość na manometrze, ale cała kaskada zjawisk fizycznych. Ciśnienie wpływa na atomizację, szerokość strumienia, odległość od powierzchni i szybkość odparowania rozcieńczalnika. Nawet temperatura otoczenia i wilgotność powietrza w kompresorze mają znaczenie.

System pneumatyczny musi dostarczać wystarczającą ilość powietrza (CFM - cubic feet per minute lub L/min - litry na minutę) o stabilnym ciśnieniu i być wolny od wilgoci oraz oleju. Typowy pistolet HVLP/RP zużywa od 200 do 500 L/min (ok. 7-18 CFM) powietrza. To oznacza, że mały kompresor "do dęcia kół" po prostu nie podoła zadaniu malowania samochodu. Wymagany jest kompresor o odpowiedniej wydajności i zbiorniku, często z systemem filtracji i osuszaczem, aby uniknąć wtłoczenia skroplonej wody do farby – co jest kolejną, choć rzadziej występującą, przyczyną wad powłoki.

Podczas regulacji ciśnienia kluczowa jest konsekwencja. Ustawienie 2.2 bara na jednym manometrze powinno dawać ten sam efekt, co 2.2 bara na innym (kalibrowanym!) manometrze. Nigdy nie ustawiamy ciśnienia "na oko" ani "na słuch". To jak próba ugotowania perfekcyjnego steku bez termometru – możliwe, ale ryzykowne.

Warto też pamiętać, że ciśnienie podane w karcie technicznej farby czy instrukcji pistoletu to często wartość referencyjna. Jest punktem wyjścia. Finalne dostrojenie zawsze odbywa się empirycznie, na próbnej powierzchni, o czym będzie mowa w kolejnym rozdziale. Ale bez właściwej bazy w postaci optymalnie dobranego ciśnienia powietrza, żadne "dostrojenie" nie przyniesie zadowalających rezultatów.

Praktyka pokazuje, że dla większości akryli samochodowych bazowych, HVLP/RP przy 2.0-2.5 bara na wlocie pistoletu jest dobrym startem. Dla klarów, gdzie atomizacja musi być idealna dla dobrego rozlania (leveling), ciśnienie może być minimalnie wyższe, np. 2.3-2.8 bara, w zależności od lepkości klaru i wymagań dotyczących końcowej struktury. Ale znowu – testy na próbce to jedyna pewna droga.

Pamiętajmy o regularnym opróżnianiu zbiornika kompresora ze skroplonej wody. To banalna czynność, często pomijana, a potrafi być przyczyną katastrofy malarskiej, wprowadzając bąbelki wody do strumienia farby. Podobnie filtry powietrza – muszą być czyste i sprawne. Zatkany filtr obniża realne ciśnienie na pistolecie, nawet jeśli manometr na wlocie do filtru pokazuje poprawną wartość.

Zrozumienie roli ciśnienia powietrza i umiejętność jego precyzyjnej regulacji jest równie ważna, co opanowanie regulacji przepływu farby. Oba te elementy tworzą tandem, bez którego profesjonalne malowanie natryskowe jest niemożliwe.

Testowanie i precyzyjne dostrajanie ustawień pistoletu

Teoria teorią, ale malowanie to przede wszystkim praktyka. Nawet po przestudiowaniu kart technicznych farb i instrukcji pistoletu, finalny werdykt wydaje tylko i wyłącznie powierzchnia, na którą zaaplikowaliśmy materiał. To właśnie etap testowanie pistoletu natryskowego na próbnej powierzchni stanowi moment prawdy.

Dlaczego testowanie jest tak ważne? Prozaiczna prawda jest taka, że każdy pistolet, nawet tej samej marki i modelu, może działać nieco inaczej. Każda parta farby, nawet tego samego koloru i producenta, może mieć minimalnie inną lepkość. Warunki otoczenia – temperatura i wilgotność – wpływają na szybkość odparowania rozcieńczalników i twardość powłoki "na mokro". Te zmienne sprawiają, że startowe nastawy potrzebują weryfikacji.

Najlepszym materiałem do testów jest zazwyczaj kawałek blachy, pomalowany na kolor zbliżony do podkładu, na którym będziemy pracować. Może to być stary element karoserii, kawałek pociętej maski, czy po prostu płaskownik z metalu. Koszt takiego kawałka blachy złomu jest minimalny, rzędu kilku-kilkunastu złotych, a potencjalne oszczędności wynikające z prawidłowego ustawienia pistoletu – ogromne.

Alternatywą, szybszą i tańszą w doraźnym teście atomizacji, jest użycie dużego arkusza papieru malarskiego lub kawałka folii maskującej. Na takiej powierzchni łatwo ocenić kształt strumienia, jego szerokość i gęstość nałożonego materiału. Jednakże, nie zobaczymy tu efektu rozlewności (leveling) farby akrylowej ani potencjalnych zacieków tak dobrze jak na pionowej powierzchni metalowej.

Podczas testu, staramy się naśladować warunki, w jakich będziemy malować docelowy element. Ustawiamy odległość pistoletu (zazwyczaj 15-25 cm od powierzchni, zależnie od typu pistoletu i zaleceń producenta farby), utrzymujemy stałą prędkość ruchu i stały kąt. Wykonujemy kilka równoległych przejść, dbając o odpowiednie zakładanie się pasów natrysku (zwykle 50-70% szerokości strumienia).

Na testowej powierzchni obserwujemy przede wszystkim trzy rzeczy: kształt strumienia (czy jest równomierny, czy "wąsaty", czy ma gęstą krawędź), wielkość kropli (atomizację) oraz ilość naniesionego materiału (grubość warstwy "na mokro", potencjalne zacieki, suchy natrysk). Idealny strumień to równomierna elipsa, z delikatnie bardziej intensywnym środkiem, ale bez wyraźnych, suchych brzegów.

Jeśli strumień jest suchy na brzegach i w środku widzimy wyraźną strukturę (pomarańczową skórkę), najczęściej oznacza to zbyt niskie ciśnienie powietrza w stosunku do ilości farby lub zbyt dużą lepkość farby. Recepta: Zwiększyć ciśnienie powietrza lub rozcieńczyć farbę.

Jeśli farba wydostaje się w dużych kroplach, plując z pistoletu, nawet przy szerokim otwarciu dyszy, problemem może być zapchana osłona powietrzna lub dysza. Czasem jest to objaw zbyt niskiego ciśnienia powietrza do danego przepływu materiału i typu dyszy.

Jeżeli po wykonaniu kilku przejść materiał tworzy widoczne "walce" lub zaczyna spływać w postaci kropel, mamy do czynienia z nadmiernym nanoszeniem. Może to wynikać ze zbyt szeroko otwartej regulacji przepływu materiału (iglicy), zbyt wolnego ruchu ręki, zbyt bliskiej odległości pistoletu od powierzchni, lub – co rzadsze – zbyt niskiego ciśnienia powietrza, które nie atomizuje materiału, ale go po prostu "wyciska" na powierzchnię w zbyt dużej ilości.

Proces precyzyjne dostrajanie ustawień pistoletu to cykl: Test -> Obserwacja -> Korekta -> Kolejny test. Zaleca się zmieniać jedno ustawienie naraz (np. tylko ciśnienie powietrza, potem tylko przepływ farby), aby dokładnie zrozumieć wpływ każdej zmiany. Czasem kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt minut spędzone na testowaniu może zaoszczędzić godziny pracy i litry drogiej farby, ratując całe malowanie przed katastrofą.

Często drobna korekta ciśnienia o 0.1-0.2 bara lub skręcenie/odkręcenie pokrętła przepływu o ćwierć obrotu czyni kolosalną różnicę. To właśnie te mikro-regulacje odróżniają mistrza od ucznia. Pamiętajmy też, że ustawienia mogą wymagać drobnej zmiany w zależności od pionowej czy poziomej powierzchni (siła grawitacji).

Studium przypadku: Młody lakiernik malował maskę samochodu bazą metaliczną. Postawił pistolet "na czuja", na oko otwierając przepływ i ciśnienie. Na pionowej próbie wyglądało OK. Na poziomej masce, materiał "położył się" znacznie grubiej. Baza metaliczna zaczęła tworzyć chmury i paski z powodu nierównomiernego osiadania cząstek. Koszt: litr bazy za 300+ PLN i 2 godziny stracone na poprawki. Lekcja: testuj na powierzchni zbliżonej do tej, którą malujesz docelowo, i precyzyjnie dostrajaj!

Narzędzia do regulacja strumienia powietrza (kształt wentylatora) również podlegają testowaniu. Na płaskim arkuszu papieru, trzymając pistolet w stałej odległości i tylko "strzelając" na ułamek sekundy, zobaczymy wyraźnie kształt strumienia. Zbyt wąski dla dużej powierzchni, zbyt szeroki dla detali – to kolejny krok do poprawy ergonomii i jakości pracy. Szerokość strumienia wpływa też na prędkość naszego ruchu.

Koszt materiałów testowych (blacha, papier) jest znikomy w porównaniu do ceny wysokiej jakości lakierów akrylowych, które potrafią kosztować setki złotych za litr bazy czy lakieru bezbarwnego. Marnowanie litra farby przez złe ustawienia to strata równa zakupowi kilku kilogramów blachy testowej na cały rok.

Pamiętaj, że akryle schną stosunkowo szybko, co też ma wpływ na proces. Temperatura powierzchni, temperatura farby i temperatura otoczenia zmieniają lepkość i czas otwarcia. Testując, robimy to w warunkach zbliżonych do tych, w których odbędzie się faktyczne malowanie. Różnica 5°C może wymagać drobnych korekt ciśnienia czy rozcieńczenia.

W końcu, po osiągnięciu satysfakcjonującego efektu na próbnej powierzchni – równomiernego pokrycia, dobrej atomizacji, braku wad – zapamiętujemy lub notujemy nastawy (ciśnienie na manometrze, liczbę obrotów pokrętła przepływu). Te nastawy stanowią nasz punkt odniesienia dla danej farby i danego pistoletu w danych warunkach. To jest ten złoty środek, który odnaleźliśmy.

Sumiennie przeprowadzony proces testowania i precyzyjne dostrajanie ustawień pistoletu to inwestycja czasu, która przynosi wymierne korzyści: doskonałą jakość powłoki, minimalne zużycie materiału, redukcję poprawek i, co równie ważne, ogromną satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Bez tego etapu, wszystkie poprzednie regulacje są jedynie szacunkami, a malowanie staje się loterią.